PAL-drager

Nicole Broers

"Loslaten is een andere manier van verbinden. Van hart tot hart, van ziel tot ziel."

In gesprek met PAL-drager Nicole Broers

Wie is Nicole Broers?

Ik ben Nicole Broers, holistisch begeleider bij sterven, rouw en verlies binnen het gezin. Vanuit mijn praktijk begeleid ik volwassenen en gezinnen die te maken krijgen met een ongeneeslijke ziekte, afscheid en de impact die dit heeft op het hele gezin.

Vijftien jaar geleden veranderde mijn eigen leven ingrijpend toen onze oudste dochter Anne Marèl de diagnose hersentumor kreeg. Ze overleed zeven maanden later, op zeventienjarige leeftijd. Als moeder en als gezin kwamen we terecht in een rollercoaster die niet stopte na haar overlijden. Het werd een weg van rouw, verlies en opnieuw leren leven, ieder voor zich én samen.

Die persoonlijke ervaring vormt de basis van mijn werk. Daarnaast heb ik de afgelopen dertien jaar binnen mijn Nieuwetijdscentrum Lichtkind Lichtvlinder meer dan achttien groepen opgeleid binnen de erkende opleiding Holistisch Gezin en Kindertherapie. In mijn werk zie ik steeds opnieuw hoe belangrijk het is om de verbinding met jezelf én met elkaar te herstellen.

Wat drijft jou om met dit thema te werken?

Wanneer je hoort dat jij, je partner of je kind ongeneeslijk ziek is, verandert alles. In de palliatieve fase staan kwaliteit van leven én kwaliteit van sterven centraal. Maar hoe geef je daar als gezin vorm aan? Vaak schiet ieder gezinslid in een eigen overlevingsstand. Je probeert elkaar te beschermen, houdt gevoelens voor jezelf en bent vooral bezig met zorgen. Daardoor raak je soms juist de verbinding met jezelf en met elkaar kwijt, terwijl die in deze periode zo hard nodig is. Vanuit mijn eigen doorleefde ervaring als moeder, trainer en holistisch therapeut wil ik mensen begeleiden om die verbinding weer te vinden. Ik geloof dat er ruimte mag zijn voor alle emoties en dat juist daarin echte ontmoeting en verbinding ontstaan.

Aan welke initiatieven draag je bij in Utrecht?

Jarenlang werkte ik met mijn opleidingen en begeleiding door heel Nederland. Nu voel ik sterk de behoefte om mijn werk meer regionaal vorm te geven, in Utrecht en Maarssen. Ik wil bijdragen aan meer openheid en bewustwording rondom de laatste levensfase, waarbij niet alleen de persoon die ziek is centraal staat, maar het hele gezin. Dat doe ik met holistische begeleiding én door laagdrempelige ontmoetingen te organiseren waarin Levenskunst en Stervenskunst samenkomen. Tijdens deze bijeenkomsten is er niet alleen ruimte voor gesprek, maar ook voor muziek, meditatie, ademhaling en creatieve werkvormen. Zo ontstaat een plek waar mensen kunnen vertragen, voelen en aanwezig mogen zijn bij wat er is.

Heb je een anekdote die je is bijgebleven?

Wat ik mensen die met palliatieve zorg te maken krijgen altijd mee wil geven, is dat je ook je kwetsbaarheid mag laten zien. Wanneer je jezelf voortdurend groot houdt en de ander wilt beschermen door je gevoelens niet uit te spreken, raak je vaak niet alleen een deel van jezelf kwijt, maar ook de verbinding met elkaar. Ik gebruik daarbij vaak de vergelijking met de veiligheidsinstructie in een vliegtuig: zet eerst je eigen zuurstofmasker op en daarna pas dat van je kind. Pas wanneer je goed voor jezelf zorgt en ruimte geeft aan je eigen gevoelens, kun je er ook echt zijn voor de ander.