PAL-drager

Marjon van Vledder

“Als je met woorden de verbinding niet kan vinden, blijf dan in stilte bij elkaar.”

In gesprek met PAL-drager Marjon van Vledder

Wie is Marjon van Vledder?

“Ik ben Marjon van Vledder, runningtherapeut, rouwbegeleider en hardlooptrainer. Vanuit mijn eigen onderneming Bewegen Verbindt begeleid ik mensen die te maken hebben met rouw en verlies. Daarbij gebruik ik beweging als middel om mensen weer in contact te brengen met zichzelf én met anderen.”

Wat drijft jou om met dit thema te werken?

“Als kind vond ik het thema omgaan met de dood al interessant. Mijn scriptie Nederlands op de middelbare school ging over hoe er door de eeuwen heen over de dood werd gedacht. Waar die interesse vandaan kwam, wist ik toen nog niet.
Later kreeg ik zelf te maken met verlies van vrienden en familie. Daarbij merkte ik hoeveel kennis er eigenlijk ontbreekt over wat rouw met je doet. Na het verlies van mijn eerste zwangerschap ben ik mij echt gaan verdiepen in rouw en de impact ervan op zowel je mentale als fysieke gezondheid.

Ik ontdekte ook dat ik rouw bij anderen vaak slecht herkende. Dat motiveerde mij om rouw meer bespreekbaar te maken in de maatschappij en mensen tijdens hun rouwproces te ondersteunen door middel van bewegen. Samen bewegen, samen zijn en mogen praten óf juist stil mogen zijn, dat is nog steeds mijn doel.

Ik wil mensen laten voelen dat ze niet de enige zijn die rouwen en dat lichamelijke en emotionele reacties op verlies heel normaal zijn. Op die manier hoop ik dat mensen zich minder eenzaam voelen in een periode van rouw.”

Aan welke initiatieven draag je bij in Utrecht?

“Ik heb de afgelopen jaren verschillende initiatieven opgezet en ondersteund. Zo ben ik mijn eigen bedrijf Bewegen Verbindt gestart om mensen via beweging te begeleiden bij rouw.

Daarnaast ben ik een tijd vrijwilliger geweest bij Bakkie Troost van Humanitas Utrecht. Ook heb ik het initiatief Rouwen en Vieren naar Utrecht gehaald. In 2023 startte dat initiatief hier en in 2024 en 2025 organiseerde ik het samen met Stichting Trost en Humanitas Utrecht opnieuw, onder andere bij de kas op het Domplein.

Dit alles doe ik naast mijn reguliere baan bij a.s.r., waar ik onder andere werk aan het jaarverslag.”

Heb je een anekdote die je is bijgebleven?

“Tijdens de periode waarin we afscheid namen van mijn opa was mijn moeder erg boos. Ik begreep daar toen weinig van. Als we vroegen hoe het ging, zei ze steeds: ‘Goed.’ Dat maakte ons weer boos, omdat we zagen dat het helemaal niet goed ging en we vonden dat ze geen eerlijk antwoord gaf.

Pas later, tijdens mijn opleiding rouwbegeleiding, realiseerde ik mij dat zij op dat moment al volop aan het rouwen was. Haar gedrag bleek een vorm van zelfbescherming én bescherming richting ons. Later hebben we daar alsnog samen over kunnen praten. Dat was heel waardevol. Het onbegrip had aan beide kanten veel frustratie en verdriet veroorzaakt.

Als ik daar een advies uit zou halen, dan is het: als je met woorden de verbinding niet kan vinden, blijf dan in stilte bij elkaar.
Daarnaast zag ik dat mijn moeder alle zorg gaf aan haar ouders en zichzelf volledig vergat. Daarom wil ik mensen ook meegeven: probeer te accepteren dat anderen voor jou willen zorgen. Wees eerlijk over wat je nodig hebt. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen, hoe moeilijk dat soms ook voelt.”