Samira El Moussaoui

"Uiteindelijk herinneren mensen zich niet alles wat je deed, maar vooral hoe je hen liet voelen.”

In gesprek met PAL-drager Samira El Moussaoui

Wie is Samira El Moussaoui?

“Ik ben Samira El Moussaoui, verpleegkundige bij Careyn. Daarnaast zet ik mij in als rouwcoach en ambassadeur op het gebied van diversiteit en inclusie in de zorg. In mijn werk staat mensgerichte en cultuursensitieve zorg centraal, vooral rondom rouw, verlies en de laatste levensfase.”

Wat drijft jou om met dit thema te werken?

“Mijn drive om te werken met rouw, verdriet en de dood komt voort uit mijn eigen ervaringen. Ik heb zelf dierbaren verloren, waardoor dit thema voor mij heel dichtbij voelt. Juist daardoor besef ik hoe belangrijk het is dat iemand én diens naasten zich in deze fase gezien, gehoord en gedragen voelen. Het zijn momenten die je altijd bijblijven.
Als verpleegkundige wil ik daarin het verschil maken door rust te brengen, nabij te zijn en zorg te bieden die niet alleen medisch klopt, maar ook aansluit bij iemands wensen, geloof en achtergrond. Voor mij is dat de kern van waardige zorg.”

Aan welke initiatieven draag je bij in Utrecht?

“Ik heb gewerkt aan de ontwikkeling van de fysieke gids ‘Tot de laatste adem en daarna’. Deze gids biedt zorgverleners praktische handvatten voor het begeleiden van zorgvragers en hun naasten tijdens de stervensfase en na het overlijden, met specifieke aandacht voor cultuursensitieve zorg.

Daarnaast heb ik de minor rouw- en verliesbegeleiding afgerond met een 10. Mijn eindproduct was een gids met als kern ‘Als verlies al begint bij leven’, waarin ik laat zien hoe verlies al vóór het overlijden zichtbaar kan zijn en hoe zorgverleners daar op een passende en mensgerichte manier op kunnen inspelen.

Ook geef ik workshops en voorlichting om bewustwording rondom rouw, verlies en de dood te vergroten. Dat doe ik onder andere op scholen, bij het ROC, de Hogeschool Utrecht, binnen vrouwengroepen en in moskeeën. Door op verschillende plekken het gesprek aan te gaan, merk ik hoe groot de behoefte is om deze thema’s bespreekbaar te maken.

Mijn doel is om kennis te delen, taboes te doorbreken en bij te dragen aan meer begrip en passende, cultuursensitieve zorg, zowel binnen de zorgsector als in de samenleving in Utrecht.”

Heb je een anekdote die je is bijgebleven?

“Ik heb eens meegemaakt dat er rondom een zorgvrager in de laatste levensfase veel religieuze wensen vanuit de familie waren. De arts keek hier in eerste instantie wat terughoudend naar, vooral omdat het voor haar minder bekend terrein was.
Ik werd hierbij betrokken en ben met haar in gesprek gegaan. Ik heb haar meegenomen in de beleving en betekenis achter deze rituelen en wensen. Door dit samen te verkennen, zag ik dat haar blik veranderde. Er ontstond meer begrip en ruimte om aan te sluiten bij wat voor de familie belangrijk was.

Uiteindelijk konden we de zorg beter afstemmen, wat zichtbaar rust gaf, zowel bij de familie als binnen het team. Voor mij bevestigde dit hoe belangrijk het is om bruggen te slaan tussen verschillende perspectieven.”

Heb je een motto dat jou typeert?

“Door mijn eigen ervaringen met verlies weet ik hoe lang momenten uit de laatste levensfase bij je blijven. Niet alleen wat er gedaan werd, maar vooral hoe het voelde. Dat is wat mij drijft in mijn werk.
Ik wil dat mensen zich gezien en gedragen voelen, juist wanneer woorden tekortschieten. Voor mij is zorg pas echt waardevol wanneer het verder gaat dan protocollen, wanneer er ruimte is voor iemands verhaal, achtergrond en wensen.
Want uiteindelijk herinneren mensen zich niet alles wat je deed, maar vooral hoe je hen liet voelen.”